parallax background

Prywatne leczenie odwykowe

Ośrodek leczenia uzależnień: dla kogo? (CIWA-A)

W wielkim skrócie, leczenie odwykowe przygotowane jest dla każdej osoby, która doświadcza problemu nadmiernego spożywania alkoholu. Utrata kontroli nad zdrowiem i własnym życiem, to już etap końcowy, dlatego im szybsza interwencja, tym większa szansa na wyjście z nałogu i utrzymania życia w trzeźwości.

Wyróżnia się wiele wzorców spożywania alkoholu przez osoby uzależnione, którym terapia odwykowa jest dedykowana.

Dla kogo leczenie w ośrodku leczenia uzależnień?

Typologia pacjentów według Otto Lescha:

Typ I

  • silne objawy abstynencyjne (zaradczo: stosowanie alkoholu),
  • u pacjentów obserwuje się kolejno występujące po sobie fazy uzależnienia od alkoholu: od picia ryzykownego poprzez picie szkodliwe do pełnoobjawowego uzależnienia.

Typ II

  • korzystanie z alkoholu jako środka uspokajającego i przeciwlękowego,
  • pacjenci z niską samooceną (zmiana zachowania pod wpływem alkoholu),
  • pacjenci wykazujący się agresją i autoagresją.

Typ III

  • osoby używające alkoholu w celu leczenia objawów depresyjnych,
  • pacjentkami są najczęściej kobiety,
  • pacjenci z chorobami afektywnymi,
  • u grupy pacjentów obserwuje się: uzależnienia w rodzinie oraz częste podejmowanie zachowań agresywnych i autodestrukcyjnych (niezależnie od stanu upojenia alkoholowego), chwiejność emocjonalną,
  • pacjenci z podwójnym rozpoznaniem (inne uzależnienia, depresja),
  • spożywanie alkoholu dla poprawy nastroju, regulacji snu - w efekcie czego, objawy depresyjne i lękowe się nasilają, wzmaga się bezsenność,
  • ryzyko samobójstwa.

Typ IV

  • pacjenci z uszkodzeniem ośrodkowego układu nerwowego,
  • grupa pacjentów charakteryzująca się: dużą impulsywnością, historią zaburzeń zachowania oraz niekorzystnymi czynnikami społecznymi obecnymi w rozwoju przed 14. r.ż., brakiem krytycyzmu w stosunku do uzależnienia, łatwością ulegania presji otoczenia,
  • pacjenci doświadczający napadów drgawkowych,
  • dominującą grupą pacjentów są mężczyźni.

Specjaliści i lekarze w ośrodku terapii uzależnień

Leczenie odwykowe prowadzą podmioty lecznicze wykonujące działalność leczniczą w rodzaju: świadczeń stacjonarnych i całodobowych oraz ambulatoryjnych.

Alkoholizm, jako choroba przewlekła i złożona, wymaga podejścia holistycznego i wieloaspektowego ze strony specjalistów do spraw uzależnień, w tym:

  • zwiększenie zdolności do trwałego utrzymywania abstynencji,
  • zwiększenie zdolności do rozwiązywania problemów osobistych,
  • zwiększenie zdolności do prowadzenia zdrowego i konstruktywnego sposobu życia,
  • usuwanie zaburzeń somatycznych i psychicznych.

Specjaliści i lekarze ośrodków leczenia uzależnień dążą do osiągania kilku praktycznych celów. Wyróżnia się odmienne formy pomagania osobom uzależnionym:

  • diagnozowanie i leczenie zaburzeń somatycznych i psychicznych,
  • psychoterapia uzależnienia,
  • praca informacyjno-edukacyjna z rodziną,
  • programy i środowiska samopomocowe,
  • konsultacje i poradnictwo przygotowujące do terapii,
  • wsparcie socjalno-bytowe,
  • interwencje społeczno-instytucjonalne.

Personel ośrodka terapii uzależnień jest obecny na każdym etapie trwania procesu odwykowego. Leczenie przebiega zgodnie z potrzebami pacjenta, zwłaszcza na etapie odtruwania organizmu (istnieje ryzyko dla zdrowia i życia).

Etap 1 Diagnostyka
Etap 2 Detoksykacja
Etap 3 Terapia w ośrodku:
• leczenie podstawowe,
• psychoterapia – indywidualna,
• warsztaty grupowe i inne.
Etap 4 Terapia utrwalająca

W państwowych i prywatnych ośrodkach leczenia uzależnień, pracownicy kwalifikujący pacjenta do terapii odwykowej zajmują się m.in. określeniem nasilenia się alkoholowego zespołu abstynencyjnego (AZA). Do tego celu, używa się np. skali oceny nasilenia AZA na formularzu CIWA-A (Clinical Institute Withdrawal Assessment For Alcohol). Ilość uzyskanych w formularzu punktów oraz dynamika odpowiedzi warunkuje dalsze postępowanie:

Nudności i wymioty: („Czy czuje pan/i dolegliwości żołądkowe ? Czy pan/i wymiotował/a ?”)

  • 0. Bez nudności i wymiotów
  • 1. Słabo nasilone nudności, bez wymiotów
  • 4. Przemijające nudności i skurcze przewodu pokarmowego
  • 7. Ciągłe nudności, częste skurcze i wymioty

Drżenie (przy wyciągniętych rękach i rozstawionych palcach)

  • 0. Bez drżenia
  • 1. Niewidoczne, ale może być odczuwalne przy dotknięciu palcami
  • 4. Średnio nasilone: zauważalne przy wyciągniętych rękach
  • 7. Znacznego stopnia: zauważalne nawet bez wyciągnięcia ramion

Pocenie się: (z obserwacji)

  • 0. Niezauważalne
  • 1. Słabo wyczuwalne pocenie się, wilgotne dłonie
  • 4. Krople potu na czole
  • 7. Zlewne poty

Zaburzenia czucia: („Czy miewa pan/i odczucie świądu, drętwienia, pieczenia, kłucia lub chodzenia robaków na lub pod skórą ?”)

  • 0. Nie ma
  • 1. Bardzo słabe
  • 2. Słabe
  • 3. Średnie
  • 4. Średnio nasilone omamy
  • 5. Nasilone omamy
  • 6. Krańcowo nasilone omamy

Słuchowe zaburzenia postrzegania („Czy jest pan/i nadwrażliwy/a na dźwięki ? Czy są one głośniejsze lub ostrzejsze niż zwykle ? Czy są one przeszkadzające lub przerażające ? Czy słyszy pan/i głosy, których istnienia nie można wyjaśnić ?” + obserwacje)

  • 0. Nieobecne
  • 1. Bardzo słabe
  • 2. Słabe
  • 3. Średnie
  • 4. Średnio nasilone omamy
  • 5. Nasilone omamy
  • 6. Krańcowo nasilone omamy

Wzrokowe zaburzenia postrzegania: („Czy razi pana/ją światło ? Czy jego kolor zmienił się ? Czy widzi pan/i coś co panu/i przeszkadza ? Czy widzi pan/i rzeczy, których tam nie ma ?” + obserwacje)

  • 0. Nieobecne
  • 1. Nieznaczna nadwrażliwość
  • 2. Mała nadwrażliwość
  • 3. Średnia nadwrażliwość
  • 4. Średnio nasilone omamy
  • 5. Nasilone omamy
  • 6. Krańcowo nasilone omamy

Omamy

  • 0. Nieobecne
  • 1. Tylko wzrokowe lub tylko słuchowe
  • 2. Nie połączone słuchowe ze wzrokowymi
  • 3. Połączone słuchowe ze wzrokowymi

Zaburzenia świadomości

  • 0. Zachowana orientacja
  • 1. Nieradzenie sobie z seryjnym dodawaniem lub niepewność co do daty
  • 2. Nieprawidłowa data (nie więcej niż 2 dni)
  • 3. Nieprawidłowa data (ponad 2 dni)
  • 4. Nieprawidłowa orientacja w miejscu i co do osób

Kontakt z pacjentem

  • 0. W kontakcie z badającym
  • 1. W kontakcie powierzchownym
  • 2. W kontakcie pozornym (niepełna świadomość sytuacji)
  • 4. Okresowo bez kontaktu
  • 7. Bez kontaktu z badającym

Lęk

  • 0. Bez lęku
  • 1. Nieznaczny lęk
  • 4. Średnio nasilony lęk albo wzmożona czujność
  • 7. Ostre stany paniki widywane w ciężkim stanie delirium lub ostrej schizofrenii

Agitacja

  • 0. Normalna aktywność
  • 1. Nieco większa niż normalna
  • 4. Średnio nasilona ruchliwość lub niepokój manipulacyjny
  • 7. Chodzenie w niepokoju podczas badania lub walka z otoczeniem

Zaburzenia myślenia (gonitwa myśli)

  • 0. Nieobecne
  • 1. Mała kontrola nad myśleniem
  • 2. Zajęty nieprzerwanymi nieprzyjemnymi myślami
  • 3. Myślenie szybko przemijające i pozrywane

Drgawki

  • 0. Nieobecne
  • 7. Obserwowano

Bóle głowy, uciski

  • 0. Nieobecne
  • 1. Bardzo nieznaczne
  • 2. Słabe
  • 3. Średnie
  • 4 Średnio ciężkie
  • 5. Nasilone
  • 6. Bardzo nasilone
  • 7. Krańcowo ciężkie

Przekrwienie twarzy:

  • 0. Nie ma
  • 2. Słabe lub średnie
  • 3. Znaczne

Ogółem punktów CIWA-A:
Wyniki:
< 8 punktów – brak zespołu abstynencyjnego lub bardzo łagodny,
8-14 punktów – łagodny zespół abstynencyjny,
15-20 punktów – umiarkowany zespół abstynencyjny – wymaga przynajmniej wstępnego leczenia w warunkach SOR/IP,
>20 punktów – ciężki zespół abstynencyjny, wymaga hospitalizacji.

Alkoholizm w Polsce kiedyś i dziś

Jeszcze do niedawna w Polsce królował pogląd i wyobrażenie o alkoholiku wywodzącym się z określonego środowiska społecznego, o niskim statusie materialnym, zapitego, niechlujnego i odpychającego, którego leczenie traktowano powierzchownie a uzależnienia nie traktowano poważnie.

Alkoholizm w Polsce dziś, to przede wszystkim zmiana postrzegania nałogu jako choroby i specjalistyczne w pełni profesjonalne podejście do tematu alkoholizmu.

Społeczeństwo zauważa, że problem nadmiernego i niebezpiecznego spożywania alkoholu dotyczy ludzi z różnych środowisk, kobiet i mężczyzn, ważnych osobistości i zwykłych obywateli, bez względu na wiek, zawód czy pochodzenie.

To nie tylko odwyk, to powrót do zdrowia i lepszej kondycji!

Prywatny ośrodek leczenia uzależnień

Celem psychoterapii uzależnienia od alkoholu, jest przede wszystkim poprawa zdrowia i funkcjonowania życiowego alkoholików po ukończeniu odwyku. Dzięki podjęciu i utrwaleniu abstynencji, uzależniony uczy się: zaspakajania potrzeb bez alkoholu, radzenia z trudnymi emocjami, rozwiązywania problemów.

Analiza psychoterapeutyczna ma na celu:

  • odnalezienie i wzmocnienie osobistej motywacji, determinacji i chęci do podjęcia zmiany,
  • edukację w zakresie sposobów radzenia sobie: z głodem alkoholowym, nawrotami choroby, z relacjami społecznymi, z problemami emocjonalnymi.

Skontaktuj się z nami


    Dane kontaktowe