Dawka śmiertelna alkoholu – ile to naprawdę jest i od czego zależy?

Śmiertelna dawka alkoholu to zwykle 300–400 g czystego etanolu, czyli około 0,8–1 litra wódki. Tę granicę zmienia masa ciała, płeć, wiek oraz stan zdrowia. Przy zatruciu pojawiają się wymioty, dezorientacja i utrata przytomności. Może dojść też do śpiączki, więc potrzebna jest pilna pomoc medyczna.

Czym jest dawka śmiertelna alkoholu?

Jak już wspomnieliśmy, „książkowa” śmiertelna dawka alkoholu wynosi około 4 promile. To zatem mniej więcej 8 gramów czystego alkoholu przypadający na kilogram masy ciała. Wiele zależy jednak od indywidualnych możliwości każdego organizmu człowieka.

Jak określa się toksyczność etanolu?

Toksyczność etanolu określa się na podstawie stężenia alkoholu we krwi (w promilach, ‰, lub mg/dl), które mierzy się w badaniach laboratoryjnych, oceniając objawy kliniczne – od zaburzeń równowagi i bełkotliwej mowy (ok. 1,5‰) po śpiączkę i śmierć (powyżej 4-5‰), z monitorowaniem funkcji życiowych, a dawka śmiertelna to orientacyjnie 5-8 g/kg masy ciała.

Ocena toksyczności alkoholu nie opiera się na jednym parametrze. Uwzględnia się zarówno obserwację objawów, jak i laboratoryjny pomiar stężenia alkoholu, wykonywany metodami enzymatycznymi lub chromatograficznymi. Za stężenie toksyczne uznaje się wartości od około 0,5‰, natomiast poziomy powyżej 4‰ są traktowane jako potencjalnie śmiertelne.

W praktyce do oceny stopnia zatrucia wykorzystuje się kilka podstawowych wskaźników. Najczęściej analizowane jest stężenie alkoholu we krwi, wyrażone w promilach, które pozwala w przybliżeniu określić nasilenie zatrucia. Drugim punktem odniesienia jest dawka śmiertelna, szacowana na 5–8 gramów czystego etanolu na kilogram masy ciała. Równie istotna pozostaje ocena objawów klinicznych, takich jak nudności, zaburzenia mowy i równowagi, splątanie, a w ciężkich przypadkach śpiączka.

Dla lepszego zobrazowania zagrożenia stosuje się orientacyjny podział toksyczności według stężenia alkoholu we krwi:

• przy około 0,5‰ mówi się o stężeniu toksycznym i początku zaburzeń,
• w zakresie 1,5–2‰ pojawiają się wyraźne problemy z równowagą, opóźnienie reakcji i bełkotliwa mowa,
• stężenia rzędu 3–4‰ wiążą się z groźną sennością, zamroczeniem i możliwością utraty przytomności,
• powyżej 4‰ ryzyko śpiączki alkoholowej i śmierci znacząco wzrasta.

Rozpoznanie i ocena ciężkości zatrucia alkoholem opierają się na badaniach laboratoryjnych. Standardem są metody enzymatyczne oraz chromatografia gazowa. Do badania pobiera się krew żylną na skrzep lub surowicę.

Zatrucie a śmiertelne stężenie alkoholu – jaka jest różnica?

Zatrucie alkoholowe to szeroki zakres objawów od lekkiego upojenia (np. pobudzenie) do głębokiej śpiączki, wynikający z przyjęcia toksycznej dawki alkoholu, podczas gdy śmiertelne stężenie (około 0,4-0,5% BAC / 4-5 promili) to punkt, przy którym następuje skrajne, potencjalnie śmiertelne zatrucie, prowadzące najczęściej do niewydolności oddechowej, zablokowania dróg oddechowych przez zwiotczały język lub zachłyśnięcia wymiocinami, przy czym śmiertelna dawka jest różna dla każdej osoby, ale dla dorosłego to ok. 300-400g czystego alkoholu. 

W praktyce oznacza to, że zatrucie alkoholem nie jest jednym, stałym stanem, lecz procesem, który może stopniowo się pogłębiać i przechodzić w fazę bezpośredniego zagrożenia życia.

Zatrucie alkoholowe – jak wygląda w praktyce?

Zatrucie alkoholowe rozwija się po nadmiernym spożyciu etanolu i prowadzi do zaburzeń funkcjonowania ośrodkowego układu nerwowego. Objawy zależą przede wszystkim od stężenia alkoholu we krwi.

Na wcześniejszych etapach mogą pojawić się nudności, wymioty, ból głowy, zaburzenia równowagi i mowy, dezorientacja oraz senność. Wraz ze wzrostem stężenia alkoholu objawy nasilają się i mogą prowadzić do utraty przytomności oraz śpiączki. W cięższych przypadkach dochodzi także do spowolnienia oddechu i znacznego osłabienia reakcji na bodźce.

Za orientacyjne wartości uznaje się stężenie powyżej 0,5‰ jako toksyczne. Przy około 3‰ i więcej często obserwuje się głęboką śpiączkę, choć reakcja organizmu może być różna u poszczególnych osób.

Śmiertelne stężenie i dawka alkoholu

Śmiertelne stężenie alkoholu oznacza poziom, przy którym organizm przestaje radzić sobie z jego działaniem. Za potencjalnie śmiertelne uznaje się stężenie powyżej 4 promili. W takich warunkach alkohol działa silnie depresyjnie na ośrodki życiowe w mózgu.

Dla dorosłego człowieka ilość około 300–400 gramów czystego alkoholu, co odpowiada mniej więcej 0,7–1 litrowi wódki wypitej w krótkim czasie, może prowadzić do zgonu. Szczególnie niebezpieczne jest szybkie tempo spożycia, ponieważ organizm nie nadąża z metabolizowaniem alkoholu.

Najczęstszymi przyczynami zgonu w przebiegu ciężkiego zatrucia są niewydolność oddechowa, wychłodzenie organizmu, zachłyśnięcie się wymiocinami oraz zwiotczenie języka, które blokuje drogi oddechowe.

Jaka jest kluczowa różnica?

Zatrucie alkoholowe to proces i całe spektrum objawów, które zaczynają się na długo przed osiągnięciem granicy zagrożenia życia. Śmiertelne stężenie alkoholu stanowi natomiast konkretny, krytyczny punkt na końcu tego procesu. Na tym etapie alkohol paraliżuje ośrodki oddechowe mózgu i może doprowadzić do zatrzymania oddechu.

Osoba może być wyraźnie zatruta i mieć nasilone objawy, ale nie znajdować się jeszcze bezpośrednio na granicy śmierci. Problem polega na tym, że bez specjalistycznej oceny trudno przewidzieć, kiedy nastąpi przejście w stan śmiertelny, dlatego każdy ciężki objaw zatrucia powinien być traktowany jako sygnał alarmowy.

Ile wynosi dawka śmiertelna alkoholu?

Śmiertelna dawka alkoholu jest zmienna, ale zazwyczaj za śmiertelną uważa się 4-5 promili we krwi, co dla przeciętnej osoby oznacza spożycie ok. 300-500 gramów czystego alkoholu (lub 0,8-1 litra wódki) wypitego w krótkim czasie, choć zdarzają się przypadki zgonów przy niższych dawkach, a nawet przeżycia przy znacznie wyższych, zależących od masy ciała, tolerancji i kondycji organizmu.

Czynniki wpływające na dawkę śmiertelną:

• Masa ciała i płeć – Mniejsze osoby i kobiety są bardziej narażone.
• Tolerancja i przyzwyczajenie – Osoby regularnie pijące mogą mieć wyższą tolerancję.
• Ogólny stan zdrowia i kondycja fizyczna
• Wypełnienie żołądka (jedzenie spowalnia wchłanianie). 

Stężenie alkoholu we krwi (promile) i zagrożenia:

• 3 promile – Poważne zagrożenie życia, senność, utrata przytomności. 
• 4 promile – Potencjalna dawka śmiertelna, zagrożenie śpiączką i zatrzymaniem oddechu. 
• Powyżej 4-5 promili – Poważne ryzyko śmierci, choć znane są przypadki przeżycia wyższych stężeń (np. rekord Polski to ponad 14 promili, ale mężczyzna zmarł z powodu urazów w wypadku). 

Orientacyjne ilości:

• Dla 70 kg człowieka śmiertelne może być spożycie 350-560 g czystego etanolu. 
• To może być równowartość około 0,8-1 litra wódki lub 6-8 litrów piwa wypitych jednorazowo. 

Ważne: To tylko szacunki. Zawsze istnieje ryzyko zatrucia i śmierci znacznie wcześniej niż przy „książkowej” dawce, dlatego odpowiedzialne podejście do alkoholu jest kluczowe. 

Kiedy dochodzi do zatrzymania czynności życiowych?

Dochodzi do zatrzymania czynności życiowych (Nagłego Zatrzymania Krążenia, NZK), gdy serce przestaje pompować krew, co objawia się brakiem reakcji poszkodowanego, brakiem oddechu lub nieprawidłowym oddechem (agonalnym) i brakiem tętna, często po zdarzeniach takich jak zawał serca, zaburzenia rytmu, zatrucie, czy uduszenie, a kluczowe jest natychmiastowe rozpoczęcie resuscytacji, ponieważ po 4-6 minutach bez krążenia pojawiają się nieodwracalne uszkodzenia mózgu. 

Objawy zatrzymania czynności życiowych:

• Brak reakcji na głos i dotyk.
• Brak oddechu lub oddech agonalny (pojedyncze westchnienia, jak ryba wyciągnięta z wody).
• Brak wyczuwalnego tętna.
• Sinica (niebieskawe zabarwienie skóry). 

Przyczyny NZK:

• Kardiologiczne: zawał mięśnia sercowego, zaburzenia rytmu serca (arytmie).
• Zatorowe: zator tętnicy płucnej.
• Zatrucia: np. lekami, alkoholem, substancjami toksycznymi.
• Niedotlenienie (Hipoksja): uduszenie, utonięcie, zadzierzgnięcie (częste u dzieci).
• Zaburzenia elektrolitowe: zbyt niski lub wysoki poziom potasu (hipo-/hiperkaliemia).
• Urazy/Stany: masywny krwotok (hipowolemia), udar cieplny (hipertermia), wychłodzenie (hipotermia).
• Pneumothorax: odma prężna. 

Postępowanie (Pierwsza Pomoc):

1. Sprawdź bezpieczeństwo i podejście do poszkodowanego.
2. Sprawdź reakcję (głos, dotyk) i wezwij pomoc (pogotowie, poproś kogoś o przyniesienie AED).
3. Oceń oddech (patrz, słuchaj, poczuj).
4. Rozpocznij RKO (Resuscytację Krążeniowo-Oddechową): 30 uciśnięć klatki piersiowej (na głębokość 5-6 cm, 100-120/min) na 2 oddechy ratunkowe (jeśli potrafisz/masz maseczkę).
5. Kontynuuj do przyjazdu pogotowia, powrotu funkcji życiowych lub wyczerpania sił. 

Co wpływa na tolerancję i reakcję organizmu?

Na tolerancję i reakcję organizmu wpływa złożona interakcja czynników genetycznych, fizjologicznych i środowiskowych, takich jak dieta, aktywność fizyczna, poziom stresu (hormony jak kortyzol, adrenalina), mikrobiota jelitowa, genetyka (enzymy rozkładające substancje) oraz czynniki zewnętrzne (zanieczyszczenia, alergeny), decydujące o tym, jak organizm radzi sobie z bodźcami i wyzwaniami. 

Czynniki wpływające na tolerancję fizjologiczną (np. na stres, alergeny, pokarmy)

• Genetyka i fizjologia: Wrodzone defekty enzymów (np. DAO rozkładającego histaminę), polimorfizmy genetyczne, które decydują o szybkości metabolizmu i reakcji na substancje.
• Dieta i mikrobiota: Zdrowa dieta stabilizuje hormony (np. kortyzol), ale nowe pokarmy i dysbioza jelitowa mogą prowadzić do stanów zapalnych, nadwrażliwości i nietolerancji, jak np. nietolerancja histaminy.
• Styl życia: Regularna aktywność fizyczna redukuje stres, poprawia nastrój i odporność. Siedzący tryb życia osłabia system odpornościowy.
• Stres: Hormony stresu (kortyzol, adrenalina) mobilizują organizm, ale chroniczny stres uszkadza tkanki, hamuje odporność i prowadzi do zaburzeń.
• Środowisko: Zanieczyszczenie powietrza, metale ciężkie, dym tytoniowy, alergeny – mogą osłabiać organizm i wywoływać reakcje nadwrażliwości.
• Oddychanie: Tolerancja na dwutlenek węgla (CO2) wpływa na samopoczucie fizyczne i mentalne. 

Co można zrobić?

• Zbilansowana dieta bogata w witaminy (B, C) i magnez.
• Regularna aktywność fizyczna, co najmniej 30 minut 3 razy w tygodniu (bieganie, joga, pływanie).
• Techniki zarządzania stresem (oddechowe, joga).
• Świadome unikanie alergenów i potencjalnych nietolerancji pokarmowych. 

Reakcje organizmu są wynikiem skomplikowanej historii ewolucyjnej i adaptacji do współczesnego, zmienionego środowiska. 

Objawy zatrucia alkoholem, które wymagają pomocy

Objawy zatrucia alkoholem wymagające natychmiastowej pomocy to utrata przytomności/brak reakcji na bodźce, problemy z oddychaniem (płytki, nieregularny oddech, przerwy w oddychaniu), drgawki, silne wymioty, wychłodzenie organizmu, niebieskawe/blade usta, oraz utrata kontroli nad fizjologią. W takich przypadkach należy niezwłocznie wezwać pogotowie (112 lub 999), ponieważ zapaść alkoholowa może prowadzić do śpiączki, a nawet śmierci. 

Co robić w oczekiwaniu na pomoc?

• Ułóż osobę nieprzytomną w pozycji bocznej (na boku), aby zapobiec zadławieniu się wymiotami.
• Zapewnij ciepło (nakryj kocem).
• Nie próbuj dawać jedzenia ani picia.
• Nie pozostawiaj osoby samej. 

Jak wygląda pomoc w przypadku zatrucia alkoholem?

Pomoc przy zatruciu alkoholem zaczyna się od szybkiej oceny stanu osoby poszkodowanej. Jeżeli dochodzi do utraty przytomności, problemów z oddychaniem lub silnych zaburzeń świadomości, konieczne jest natychmiastowe wezwanie pogotowia pod numerem 112. W takich sytuacjach nie należy czekać na „samo przejście objawów”.

Do czasu przyjazdu zespołu ratunkowego najważniejsze jest zabezpieczenie podstawowych funkcji życiowych. Osobę nieprzytomną należy ułożyć w pozycji bocznej, aby zmniejszyć ryzyko zadławienia się wymiocinami. Trzeba zadbać o drożność dróg oddechowych i ochronę przed wychłodzeniem, zwłaszcza jeśli osoba leży na zimnym podłożu.

Jeżeli osoba jest przytomna i utrzymuje kontakt, można podawać niewielkie ilości niegazowanej wody, także z dodatkiem cytryny. Należy zapewnić jej spokojne, ciepłe miejsce i ograniczyć bodźce. Nie wolno podawać jedzenia ani płynów osobie nieprzytomnej ani półprzytomnej.

Co zrobić do czasu przyjazdu pogotowia?

W oczekiwaniu na pomoc medyczną warto skupić się na kilku podstawowych działaniach:

• jak najszybciej wezwać pomoc i dokładnie opisać objawy dyspozytorowi,
• ułożyć osobę nieprzytomną na boku z głową przechyloną w dół,
• kontrolować oddech i reagować, jeśli staje się płytki lub nieregularny,
• okryć osobę kocem lub kurtką, aby zapobiec wychłodzeniu.

Nie należy prowokować wymiotów ani zostawiać osoby samej. W przypadku zatrzymania oddechu trzeba rozpocząć resuscytację krążeniowo-oddechową. Jeśli nie ma możliwości wykonania oddechów ratunkowych, należy prowadzić same uciski klatki piersiowej.

Jak wygląda leczenie w szpitalu?

Po przewiezieniu do szpitala sposób leczenia zależy od stanu pacjenta i stopnia zatrucia. Najczęściej stosuje się dożylne nawadnianie oraz uzupełnianie elektrolitów, glukozy i witamin, szczególnie z grupy B. Takie postępowanie pozwala ustabilizować podstawowe funkcje organizmu i zapobiegać powikłaniom.

W cięższych przypadkach konieczna bywa tlenoterapia, a czasem zabezpieczenie dróg oddechowych. Przy drgawkach stosuje się leczenie objawowe, a przy znacznym obciążeniu organizmu – intensywny nadzór medyczny.

Co można zrobić po ustąpieniu ostrego zatrucia?

Gdy minie bezpośrednie zagrożenie życia, organizm nadal potrzebuje wsparcia. Kluczowe jest regularne nawadnianie oraz stopniowy powrót do lekkostrawnej diety. Dobrze sprawdzają się proste posiłki i produkty fermentowane, takie jak jogurt czy kefir.

Pomocne bywa także uzupełnianie elektrolitów oraz witamin z grupy B i witaminy C. Preparaty wspomagające wątrobę mogą łagodzić dolegliwości, ale nie zastępują odpoczynku i regeneracji.

Kiedy sytuacja jest szczególnie niebezpieczna?

Natychmiastowa pomoc medyczna jest konieczna, gdy pojawiają się takie objawy jak utrata przytomności, trudności z obudzeniem, problemy z oddychaniem, drgawki, intensywne wymioty, wyraźne wychłodzenie organizmu czy nasilone zaburzenia świadomości, w tym dezorientacja i agresja.

W razie wątpliwości zawsze lepiej wezwać pomoc wcześniej niż za późno.

Dawka śmiertelna alkoholu – najczęściej zadawane pytania

Czy wysoka tolerancja chroni przed zatruciem alkoholem?

Nie, wysoka tolerancja na alkohol nie chroni przed zatruciem – jedynie maskuje wczesne objawy upojenia, pozwalając wypić więcej, co zwiększa ryzyko toksycznego uszkodzenia organizmu (wątroby, mózgu) i rozwinięcia uzależnienia, a nie chroni przed zatruciem czy długoterminowymi szkodami. Osoba z wysoką tolerancją nadal metabolizuje alkohol, a jej narządy cierpią, choć nie czuje się upojona, co jest sygnałem alarmowym, a nie powodem do dumy. 

Dlaczego wysoka tolerancja nie chroni:

• Szkodliwe działanie pozostaje: Nawet jeśli nie czujesz upojenia, alkohol nadal uszkadza komórki i narządy, w tym wątrobę.
• Ryzyko nadużycia: Tolerancja prowadzi do picia większych ilości, co łatwo przekracza bezpieczne granice i zwiększa ryzyko zatrucia i uszkodzeń.
• Sygnał uzależnienia: Zwiększona tolerancja to często jeden z pierwszych objawów rozwijającej się choroby alkoholowej.
• Fizjologia się nie zmienia: Poziom alkoholu we krwi i szybkość metabolizmu nie są zmienione, tylko reakcja na nie. 

Co oznacza wysoka tolerancja:

• Organizm adaptuje się do alkoholu (np. przez zmiany w receptorach mózgowych), co wymaga większej dawki do osiągnięcia efektu.
• Może być wrodzona (genetyka) lub nabyta (regularne picie). 

Wysoka tolerancja jest sygnałem alarmowym wskazującym na potrzebę zmniejszenia spożycia lub leczenia, a nie na „mocną głowę” czy odporność. Najlepszą „ochroną” jest umiar, unikanie alkoholu lub abstynencja, a osoby z wysoką tolerancją powinny skonsultować się ze specjalistą, by uniknąć poważnych konsekwencji zdrowotnych. 

Czy różne rodzaje alkoholu działają inaczej?

Tak, różne rodzaje alkoholu mogą działać inaczej ze względu na zawartość etanolu, kongenerów (związków smakowych), bąbelków i efekt psychologiczny (oczekiwania), co wpływa na szybkość wchłaniania, intensywność upojenia i kaca, choć głównym czynnikiem jest ilość wypitego czystego alkoholu etylowego.

Czynniki wpływające na działanie:

• Zawartość etanolu – mocniejsze trunki (wódka, whisky) szybciej dostarczają dużej dawki etanolu.
• Kongenery – ciemniejsze alkohole (czerwone wino, whisky, ciemne piwo) zawierają więcej kongenerów, które mogą nasilać kaca, choć ich wpływ na upojenie jest mniejszy.
• Bąbelki (dwutlenek węgla) – napoje gazowane, jak szampan czy niektóre drinki, powodują szybsze wchłanianie alkoholu do krwiobiegu.
• Rodzaj napoju (np. piwo vs. wódka) – piwo działa moczopędnie, a wódka szybko podnosi stężenie alkoholu, co przy mieszaniu może prowadzić do „szoku” i utraty kontroli.
• Psychologia i oczekiwania – nastawienie i przekonanie o tym, jak dany alkohol działa (np. „whisky demotywuje”), może wpływać na subiektywne odczucia i zachowanie.
• Dodatki – cukier, barwniki i inne substancje w drinkach mogą wpływać na organizm. 

Choć podstawowy mechanizm to wpływ etanolu na mózg, różne trunki mają unikalne mieszanki innych związków chemicznych i cech fizycznych, które modyfikują to działanie, wpływając na szybkość upojenia, rodzaj kaca i samopoczucie, zgodnie z badaniami i obserwacjami. Mieszanie alkoholi i utrata kontroli nad ilością są kluczowe dla złego samopoczucia. 

Ile czasu potrzeba, by alkohol opuścił organizm?

Alkohol opuszcza organizm stopniowo, a tempo metabolizmu wynosi średnio 0,1–0,15 promila na godzinę, czyli wątroba usuwa około 30 g czystego alkoholu w 3 godziny. Czas całkowitego trzeźwienia zależy od ilości wypitego alkoholu (np. pół litra wódki może wymagać 24-36 godzin). Pełne oczyszczenie z alkoholu, zwłaszcza po intensywnym piciu, może trwać dni, a regeneracja wątroby i mózgu to proces tygodniowy. 

Szybkość usuwania alkoholu (metabolizm)

• Średnia szybkość: 0,1–0,15 promila/godzinę.
• Przykład: Aby pozbyć się promili z pół litra wódki (ok. 200 ml czystego alkoholu), potrzebne jest nawet 24–36 godzin.
• Mity: Głodówka i pocenie się nie przyspieszają znacząco usuwania alkoholu. 

Czas trzeźwienia (usuwanie promili)

• Wódka (50 ml): 2-3 godziny.
• Piwo (0,5 l): Czas jest dłuższy, zależy od stężenia, ale trzeba liczyć kilka godzin na pozbycie się promili z tego napoju.
• Ważne: Nawet gdy czujesz się dobrze, alkohol może być wciąż obecny w organizmie przez wiele godzin. 

Detoks i regeneracja

• Detoks: Najcięższy etap (objawy odstawienia) trwa 24-72 godziny, ale pełne odtrucie to minimum 7-10 dni.
• Wątroba: Całkowite oczyszczenie może zająć ponad tydzień.
• Pełna regeneracja: Proces oczyszczania i przywracania prawidłowego funkcjonowania wszystkich systemów może trwać około 21 dni. 

Jak długo alkohol jest wykrywalny?

• W krwi: Kilka godzin, zależy od ilości.
• W moczu: Może być wykrywalny dłużej, np. do 90 dni w przypadku testów na obecność metabolitów, choć to zależy od metod i ilości. 

Czy możliwe jest zatrucie alkoholem przy jednorazowym piciu?

Tak, zatrucie alkoholem jest całkowicie możliwe po jednorazowym wypiciu dużej ilości alkoholu (ostre zatrucie), prowadząc do groźnych objawów, a nawet śmierci (około 300 ml czystego alkoholu na raz). To kwestia indywidualna, zależna od wagi, wieku i stanu zdrowia, a poważne zatrucie wymaga pomocy medycznej, odróżniając się od zwykłego kaca. 

Objawy jednorazowego zatrucia:

• Lekkie/umiarkowane (kac): Ból głowy, nudności, osłabienie, drżenie mięśni, zaburzenia równowagi, zaburzenia koncentracji, potliwość.
• Ciężkie (wymagające interwencji): Zaburzenia świadomości (senność, otępienie), utrata przytomności (śpiączka alkoholowa), drgawki, problemy z oddychaniem, hipotermia, drastyczny spadek ciśnienia i temperatury. 

Przyczyny i ryzyko:

• Dawka: Dawka śmiertelna to ok. 300 ml czystego alkoholu (ok. 0,7l wódki) wypita jednorazowo, ale niebezpieczne objawy mogą wystąpić dużo wcześniej.
• Indywidualność: Tolerancja na alkohol jest różna. Czas i intensywność zatrucia zależą od wagi, wieku, płci, chorób współistniejących i tempa spożycia.
• Mechanizm: Alkohol działa toksycznie na centralny układ nerwowy, a objawy są spowodowane akumulacją toksycznego aldehydu octowego. 

Co robić?

• Lekkie objawy ustępują samoistnie, ale ciężkie zatrucie (utrata przytomności, problemy z oddychaniem) to stan zagrożenia życia. Należy natychmiast wezwać pogotowie (112/999).
• W przypadku wystąpienia objawów zatrucia, nawet po jednorazowym piciu, może być konieczne odtruwanie. 

Podsumowanie

Śmiertelna dawka alkoholu nie jest jedną, stałą wartością i zawsze zależy od wielu czynników, takich jak masa ciała, tempo picia czy stan zdrowia. Wysokie stężenia alkoholu we krwi mogą szybko prowadzić do ciężkiego zatrucia, śpiączki i niewydolności oddechowej. Najważniejsze jest szybkie rozpoznanie objawów zagrożenia i natychmiastowa reakcja, ponieważ w przypadku zatrucia alkoholem czas ma kluczowe znaczenie, a każda zwłoka zwiększa ryzyko poważnych powikłań lub śmierci.