parallax background

Ile czasu trwa leczenie alkoholizmu?

Co sprawia, że jedni popadają w uzależnienie, a inni nie? Trudno jednoznacznie zdefiniować przyczynę powstawania uzależnienia.

Jako ludzie, różnimy się między sobą wszystkim: wyglądem, płcią, charakterem i sposobem funkcjonowania. Mamy inne doświadczenia, sytuację materialną i status społeczny. Aktualnie znanych jest już wiele czynników, które zwiększają ryzyko przyjmowania substancji psychoaktywnych przyczyniających się do rozwoju uzależnienia.

Spożywanie alkoholu, prowadzące do toksykomanii wiąże się problemami zdrowotnymi, społecznymi, ekonomicznymi i moralnymi. Zespół uzależnienia i współuzależnienie są przyczyną wykluczenia społecznego.

Ile czasu trwa leczenie alkoholizmu?

Skuteczna terapia alkoholowa łączy w sobie elementy abstynencji, poprawy zdrowia fizycznego i psychicznego oraz zmiany nawyków. Nabywanie nowych umiejętności i leczenie terapeutyczne to proces, który wymaga czasu.

Pacjent – jeśli nie zostanie skierowany na leczenie przymusowe w zakładzie zamkniętym – ma możliwość realizowania terapii w trybie ambulatoryjnym (dochodzącym) i zamkniętym. Wiele osób decyduje się na leczenie w Prywatnym Ośrodku Leczenia Uzależnień.

Stan pacjenta, jego motywacja i determinacja w kwestii wyzdrowienia wpływają na ostatecznie podejmowaną decyzję.

  • Leczenie alkoholizmu zależy od wielu czynników, a ponieważ każdy przypadek pacjenta jest inny, należy uwzględnić różnice niezbędne do przeprowadzenia skutecznej terapii, która trwa od ok. 18 do 24 miesięcy.
  • Proces leczenia rozpoczyna się detoksem. Odtruwanie organizmu z toksyn uzależnione jest od indywidualnego stanu pacjenta i czasu trwania jego nałogu. Detoksykacja organizmu trwa od kilkunastu godzin, do kilku, a nawet kilkudziesięciu dni.
  • Psychoterapia w zakładach stacjonarnych i oddziałach dziennych trwa od 6 do 8 tygodni.
  • Terapia w placówkach ambulatoryjnych to kolejnych 4 do 6 miesięcy.
  • Cykl terapeutyczny obejmuje zajęcia grupowe (240h) i indywidualne (50h).

Po ukończonej terapii stacjonarnej, pacjenci kontynuujący leczenie psychoterapeutyczne udają się do zakładów ambulatoryjnych (leczenie, bez konieczności pozostawania w placówce) oraz grup samopomocowych. Istnieje możliwość kontynuowania leczenia w prywatnych ośrodkach.

Terapia uzależnień

Uzależnienie to według Światowej Organizacji Zdrowia (ICD-10):

Zespół objawów somatycznych, behawioralnych i poznawczych, w których picie alkoholu staje się priorytetowe nad innymi, poprzednio ważniejszymi, zachowaniami.
.

Istnieją różne poziomy uzależnienia i zjawiska związane z alkoholizmem, dlatego wspomina się o tzw. osobniczych reakcjach organizmu. Rozpoznanie nałogu alkoholowego wiąże się z wystąpieniem trzech objawów w czasie ostatniego roku:

  • Silna potrzeba spożycia alkoholu, głód alkoholowy, kompulsywne picie alkoholu.
  • Trudności w kontrolowaniu zachowań związanych z piciem alkoholu:
    • powstrzymywanie się od picia
    • długość trwania picia,
    • ilości spożytego alkoholu.
  • Stan abstynencyjny (przerwanie picia, ograniczenie ilości spożytego alkoholu):
    • objawy zespołu abstynencyjnego,
    • i/lub przyjmowanie innych substancji psychoaktywnych w celu złagodzenia skutków picia/abstynencyjnych.
  • Wystąpienie zmiany tolerancji na alkohol – spożywanie coraz większych ilości.
  • Zaniedbywanie dotychczasowych obowiązków, zainteresowań.
  • Picie alkoholu mimo wiedzy o jego szkodliwości np. wpływ alkoholu na degenerację wątroby, stany depresyjne związane z uzależnieniem.

Uzależnienie i więcej

Uzależnienie to nie jedyny problem zdrowotny alkoholika, jednak do procesu terapeutycznego nie zalicza się chorób somatycznych. Alkohol uszkadza narządy i ich układy. Destrukcyjnie wpływa na ośrodkowy układ nerwowy. Jest przyczyną wielu niebezpiecznych i nieracjonalnych zachowań.

Uzależnienie od alkoholu przyczynia się do wielu chorób. U 90% do 100% osób intensywnie pijących występuje stłuszczenie wątroby, u 10% do 35% rozwija się alkoholowe zapalenie wątroby, a u 10% do 20% - alkoholowa marskość wątroby. Ponadto alkoholicy cierpią m.in. na psychozy alkoholowe, choroby nowotworowe, nadciśnienie i wiele innych schorzeń.

Terapia – opór i pierwszy krok

Wiele osób uniknęłoby przykrych konsekwencji zdrowotnych, społecznych, a nawet śmierci – gdyby w odpowiednim momencie zdecydowali się na pierwszy krok ku wyleczeniu.

Dlaczego pojawia się opór przed skorzystaniem z grup samopomocowych czy terapii indywidualnej?

Jedna z odpowiedzi kryje się w przeszłości, kiedy alkoholizm był tzw. złym nawykiem, alkoholik kimś, kto wzbudza odrazę, a proces terapeutyczny nazywany był odwykiem. Problem należało rozwiązywać w placówkach odwykowych, które już z nazwy stały się miejscem napiętnowanym, a uczestnicy naznaczeni.

Osoby, które nie korzystają z pomocy „z zewnątrz” nie akceptują etykiety alkoholika, nie mają akceptacji dla filozofii bezsilności wobec alkoholu i trudno im jest przyznać, że ich problem faktycznie sprawia daleko idącą trudność (cierpi uzależniony, rodzina, znajomi i przyjaciele, otoczenie).

Etapy leczenia alkoholizmu

Psychoterapia strategiczno-strukturalna zakłada, że:

  • uzależnienie to zaburzenie funkcjonowania człowieka, różniące się od innych zaburzeń emocjonalnych,
  • uzależnienie traktowane jest jako zaburzenie podstawowe,
  • pacjent może podlegać „podwójnej diagnozie”, ponieważ alkoholizm może współwystępować z innymi, poważnymi zaburzeniami.

Etap 1

Praca nad uznaniem własnego uzależnienia i powstrzymywaniem się od picia. Osoba uzależniona powinna zrozumieć mechanizmy działania uzależnienia i zasad terapii. Ponadto, alkoholik powinien rozpoznać własne uzależnienie, nazwać je i zmierzyć się z własną bezsilnością wobec alkoholu. Już na tym etapie wspiera się wczesną abstynencję uzależnionego.

Etap 2

Obejmuje pracę nad rozbrojeniem mechanizmów uzależnienia. Pacjent powinien zapobiegać nawrotom choroby i nałogowej regulacji emocji. Uzależniony powinien również przeciwdziałać mechanizmom iluzji, zaprzeczania, rozpraszania i rozdwajania osobowości.

Etap 3

Proces terapeutyczny trwa, a pacjent powinien nabywać nowych umiejętności radzenia sobie z nałogiem alkoholowym. Życie w trzeźwości wiąże się z całkowitą abstynencją. Pacjent pracuje nad zmianą swoich zachowań i sytuacji społecznej, aby minimalizować ryzyko nawrotu. Alkoholik powinien unikać sytuacji wysokiego ryzyka – miejsc i znajomych związanych z alkoholem. Podopieczni w trakcie terapii, powinni naprawiać szkody spowodowane przez swój nałóg.

Etap 4

Etap czwarty to praca nad rozwiązywaniem problemów osobistych wynikających z nałogowego picia. Osoba uzależniona wykazuje tendencje do zachowań autodestrukcyjnych, dlatego powinna naprawić lub zbudować zdrowe relacje z otoczeniem. Trudne emocje nie ułatwiają wyjścia z uzależnienia, dlatego należy pracować nad pozytywną wizją siebie samego oraz życia.

Strategia terapeutyczna

Zrozumienie pacjenta

Zrozumienie pacjenta to podstawa przyjęcia odpowiedniej strategii terapeutycznej. Osoby uzależnione od alkoholu wykazują silne potrzeby kontrolowania własnych stanów emocjonalnych, a te złudne poczucie sprawia, że alkoholik ma oczekiwania wobec alkoholu i skutków jego spożycia.

Uzależnienie zaburza prawidłowe procesy emocjonalne, dlatego u alkoholików wykształca się nienaturalna dyspozycja organizmu, która przekształca silne stany emocjonalne w automatyczne pragnienie alkoholu.

Dla alkoholików źródłem przykrych stanów emocjonalnych są:

  • bezpośrednie skutki picia (zachowania po spożyciu alkoholu),
  • odroczone skutki nadmiernego picia (konsekwencje),
  • wszystkie sytuacje wzbudzające stres (ogólnie zaburzone reakcje emocjonalne),
  • wszystkie działania będące źródłem niepokoju i innych negatywnych emocji (bolesne wspomnienia, traumatyczne wydarzenia).

Istotą terapii osób uzależnionych od alkoholu jest pomoc farmakologiczna połączona z psychologicznym wsparciem, ponieważ leki nie usuną ukrytych źródeł cierpienia.

Terapeuci przeprowadzają pacjenta przez proces terapeutyczny ukierunkowany na powstrzymywanie lub osłabianie mechanizmów nałogowego regulowania uczuć, ich rozbrajania i usuwania. Wsparcie psychologiczne ma rozwinąć u alkoholików zdolność do zaspokajania potrzeb emocjonalnych innych niż alkohol.

Cele terapii

  • zwiększenie u pacjenta zdolności do determinacji i ukierunkowania na zmianę,
  • zwiększenie u podopiecznych zdolności do utrzymywania abstynencji,
  • usuwanie zaburzeń i rozwiązywanie problemów osobistych – zarówno tych, powstałych przed uzależnieniem, jak również tych zrodzonych w następstwie picia,
  • rozwijanie u uzależnionej osoby zdolności do zdrowego życia i osiągania optymalnej równowagi,
  • terapia zmierza do przywrócenia osobie uzależnionej zdrowia psychicznego,
  • uświadomienie pacjentowi istnienie głębszych problemów, które w trakcie abstynencji nie ulegną automatycznemu rozwiązaniu.

W trakcie terapii pacjent:

  • rozpoczyna proces zmiany,
  • uznaje swoje uzależnienie,
  • powstrzymuje się od picia,
  • rozpoznaje mechanizmy uzależnienia,
  • rozbraja mechanizmy uzależnienia,
  • radzi sobie z nawrotami uzależnienia,
  • rozwija umiejętności życiowe,
  • radzi sobie z rozwiązywaniem problemów osobistych.

W trakcie abstynencji istotne jest wsparcie społeczne, zwłaszcza jeśli udzielane jest przez większą liczbę osób, jest zróżnicowane, a przede wszystkim akceptowane przez uzależnionego.

Źródła

http://www.parpa.pl/index.php/lecznictwo-odwykowe/metody-leczenia-uzaleznienia-od-alkoholu

http://www.psychologia.edu.pl/czytelnia/50-artykuly/206-wspolczesne-klasyfikacje-choroby-alkoholowej-wedlug-icd-i-dsm.html

https://www.cps.edu.pl/pub/cms/files/88/teorie_uzaleznien_red._m._jedrzejko.pdf

http://www.psychologia.edu.pl/czytelnia/63-terapia-uzalenienia-i-wspouzalenienia/354-psychoterapia-uzaleznienia-od-alkoholu.html

http://www.h-ph.pl/pdf/hyg-2012/hyg-2012-1-049.pdf

https://www.parpa.pl/phocadownloadpap/Uzaleznienie/PODRECZNIK%20E-POP%20DLA%20TERAPEUTOW%20UZALEZNIEN.pdf

Skontaktuj się z nami


    Dane kontaktowe